Er gaat niets boven de spanning van het openen van een nieuwe doos miniaturen. Onlangs besloot ik me te verdiepen in Marvel Crisis Protocol, gefascineerd door de schaal van de miniaturen en enthousiast om zelf terrein te ontwerpen met 3D-printtechnologie. Als iemand die graag unieke spelomgevingen creëert, was ik blij de figuren eindelijk in het echt te zien en aan de slag te kunnen.
De dag dat mijn Marvel Crisis Protocol-set arriveerde, voelde als kerstochtend. Ik scheurde de verpakking open, klaar om deze prachtig vormgegeven miniaturen te inspecteren. Ik stelde me voor hoe ik ze op tafel zou zetten en meteen in de actie zou duiken, helden en schurken die in epische gevechten op een speciaal gebouwd slagveld met elkaar in botsing zouden komen.
Maar mijn enthousiasme liep al snel spaak.
Toen ik in de doos keek, zakte de moed me een beetje in de schoenen. De figuurtjes zaten allemaal nog aan gietframes. Voor de meeste hobbyisten is dat geen verrassing – het hoort bij het proces, de reis van het in elkaar zetten, schilderen en tot leven brengen van de personages. Maar voor mij, iemand die gewend is aan het verkopen en werken met voorgeassembleerde miniaturen uit één stuk, was het toch een beetje een tegenvaller. Ik had me een snellere voldoening voorgesteld: de doos openen, volledig gevormde figuurtjes eruit halen en meteen beginnen met spelen.
Ik moest even stilstaan en mezelf eraan herinneren dat dit miniatuur-oorlogsspellen zijn. Het gaat bij dit ambacht net zozeer om het bouwen van de modellen als om het spelen van het spel. Sterker nog, sommige van de meest gepassioneerde makers in deze hobby zijn juist dol op dat aspect – de tijd die ze doorbrengen met lijm, kniptangetjes en kwasten. En daar stond ik dan, voor dezelfde uitdaging, een noodzakelijke stap voordat ik mijn eigen terrein kon creëren en deze helden in actie kon zien.
Waar was ik in vredesnaam mee bezig? Ik had het kunnen weten! De meeste sets in deze hobby bestaan uit onderdelen, in elkaar zetten en een beetje geduld. Het gaat om de reis, niet alleen om de bestemming, zoals ze zeggen.
Toch voelde ik me een beetje geïntimideerd. Hoewel ik ontwerpwerk erg leuk vind, was het in elkaar zetten van de miniaturen niet hoe ik mijn tijd wilde besteden. Maar misschien, heel misschien, zou dit proces toch de moeite waard zijn, zelfs voor iemand zoals ik die liever de montage overslaat en meteen aan het creatieve gedeelte begint.
